با رشد روز افزون نیاز کاربران به خدمات مختلف و توسعه و شکل گیری مفاهیم و تکنولوژی های جدید در صنعت فناوری اطلاعات و ارتباطات، طراحی، ایجاد و بهره برداری از مراکز داده به مهم ترین دغدغه سازمان ها به منظور تداوم در ارائه و پشتیبانی مناسب خدمات تبدیل گردیده است.

بر این اساس مراکز داده که وظیفه ذخیره سازی، مدیریت پردازش و تبادل اطلاعات، پشتیبانی از بخش های ارتباطی، شبکه های داخلی و … را در سازمان ها بر عهده دارند می بایست کاملاً ایمن طراحی شده و قابل گسترش بر حسب نیازهای آتی سازمان باشند. مدل معماری باید بگونه ای باشد که در آن بتوان محیطی را فراهم آورد که به واسطه آن، اعمال تغییرات دینامیکی که به صورت معمول مورد نیاز است، امکان‌پذیر باشد. معماری باید این قابلیت را به وجود آورد که در پایان استقرار، مرکز داده از قابلیت توسعه و افزایش امکانات در هر یک از اجزا بدون بروز هیچگونه مشکلی در یکپارچگی آن برخوردار باشد. پاره ای از معیارهای مورد توجه عبارتند از:

  • توسعه آسان
  • ضریب اطمینان و دسترسی بالا
  • راه‌ حل‌های امنیتی
  • افزونگی جهت کاهش اثر خرابی
  • مدیریت آسان

در طراحی این مراکز عوامل مهمی همچون سادگی، قابلیت انعطاف، مقیاس پذیری، ماژولار بودن و منطقی بودن نقش به سزایی در اثربخشی آن ها در سازمان ها دارند. بدین منظور در چند سال اخیر استاندارد ها و مدل های مختلفی جهت تعریف الزامات زیرساختی در این مراکز از جمله فضا، چیدمان، جانمایی تجهیزات، سیستم های کابلی، نکات محیطی، فاکتورهای ایمنی و امنیتی و فرآیندهای کاری مرتبط، تعریف و ارائه شده است که از جمله مهمترین و پر کاربردترین آن ها می توان به استاندارد ها TIA 942 و BICSI 002 اشاره کرد.